
خیره به پیشانیات، دست میکشم به پیشانیام، از لمس تو محرومم
کش ساتنِ صورتی را از موهایم جدا میکنم. بلند میشوم. چراغ مطالعه را روشن میکنم و لامپ اتاق را خاموش.

کش ساتنِ صورتی را از موهایم جدا میکنم. بلند میشوم. چراغ مطالعه را روشن میکنم و لامپ اتاق را خاموش.
گفت این جویدن کتاب است نفهمید این جویدن توست تو را مزه میکنم مدام تکههای دوست داشتنت را از راستدندانها

«با مژههایم زخمهای تو را جمع کردم و در آغوش کشیدم مردم به گریه افتادند از آتشی که مرا گرفته
در خانهی مهدیس نشستهام. پشت میز ناهارخوری رو به در بالکنش. همهی پنجره و درها یا با پرده پوشیده شدهاند
« ترا نامیدم؟ ترا نامیدم غم ترا نامیدم تنهایی در شلوغی طغیان ترا نامیدم زیبایی ترا نامیدم دختری با موهای
احساس تعلق احساس غریبیست. من حس میکنم به نوشتن تعلق دارم. و این حس مرا به اینجا کشانده. همین…
این سایت برای عاطفه عطایی است. ۲۰۲۵-۲۰۲۳ Ⓒ
طراحی و پشتیبانی: دانیال مرادی، سعید قائدی