جنگزدهام
«تو آزادنویسیم چهارپنج خط پشت هم و تودرتو نوشتم باورشکردیباورشکردیباورشکردیباورشکردیباورشکردیباورشکردی. و بعد از چهارپنج خط نوشتم اونم باور کرده بودی.»
انسان سالم
بعد از یک سال و سه ماه، هر هفته درمان و تراپی داشتن امشب، ساعت از دو و نیمِ نیمهشب
با خشم خود چه کنیم؟
دو هفتهی پیش میخواستم پستی دراینباره بنویسم. حتا نوشتم. ولی در نمیآمد. یعنی درنیامد. پس در پیشنویسها ذخیرهاش کردم و
فهرست باورهای دگرگون شدهی من
باورهای دگرگون شدهی من؟ من دربرابر تغییر باور خیلی مقاومم. فکر نمیکنم بتوانم لیستی بلندبالا با تغییراتی چشمگیر بنویسم. اما
بدترین ظلمی که میتوانید در حق خودتان بکنید
میتوانم با اطمینان بگویم در هیچکدام از خاطراتِ گذشتهام احساساتِ خوش و خوبِ برجستهای به یاد ندارم. هر چندوقت یکبار
من هربار پنــاه بودن رو تجربه میکنم | زهرا ملاعلی
مصاحبه با خانم «زهرا ملاعلی»، روان درمانگر بزرگسال سهشنبه 28 / آذر / 1402 سالنی کوچک با سرامیکهایِ سفید و
تراپی برای افرادی که از تراپی فرار میکنند
تیغ به گلویم کشید. برید. با مکثی یک ثانیهای خون از چشمانم جاری شد. نصف زمان مشاوره گذشته بود. بیش
سوالی که میخواستم دربارهی خودم بپرسم اما وحشت داشتم بپرسم
دلم میخواست بپرسم: «من دیوانهام؟» یا بپرسم:«من از عقل کافی برای زندگیِ عادی برخوردار نیستم؟» یا اینکه بپرسم:«من آدم نرمالی
چه کاری از چه کسی؟
به مادرم با گله میگویم:«شما هیچ کمکی به من نمیکنید. هیچ باری از دوش من برنمیدارید. نمیخوام بار از دوشم