مردی با بدنی چِغِر که همه‌چیز را در زندگی در لحظه می‌بیند و هیچ هوسی را نادرست نمی‌داند و این

به نیتِ دیدنِ طلافروشی می‌رویم. ولی همه بسته‌اند. پاساژ شهرِ بلوار امین. طبقه‌ی اول. من جلو می‌روم سحر پشتِ سرم.

دو هفته‌ی پیش می‌خواستم پستی دراین‌باره بنویسم. حتا نوشتم. ولی در نمی‌آمد. یعنی درنیامد. پس در پیش‌نویس‌ها ذخیره‌اش کردم و

باورهای دگرگون شده‌ی من؟ من دربرابر تغییر باور خیلی مقاومم. فکر نمی‌کنم بتوانم لیستی بلندبالا با تغییراتی چشم‌گیر بنویسم. اما