ظهر بود که به سول می‌گفتم من در تصوراتم از خودِ ایده‌آلم در آینده، همچنان غمگینم. و مشاورم به من

_چرا قهوه می‌خوری؟ +چرا نخورم؟ _چون تلخه. +ولی من از خوردنش لذت می‌برم. _چرا از خوردن چیزی که تلخه و

بعد از روزهایی که برایم یک عمرِ سوخته‌اند، امروز با آهنگی که به آن گوش می‌دهم می‌خوانم. دلم برای خواندنم

از تو گفتم برایش. از تو گفتم و صورتش سرشار از شوق شد. شوکه شدم که این چه شوقی‌ست؟ وجودم

آدمهایی که درکشان سخت است بروند بمیرند. درک من برای اطرافیانم سخت است. آدمهایی که درکشان سخت است بروند بمیرند؟

به نام خدا 1401/01/29 ساعت: ۴:۳۱ این صفحه‌ی مهمی‌ست. باید به یادگاری بماند. نیم ساعتی از اذان صبح گذشته است