بنویس من بگویم شروع دردسر. بنویس عشق بگویم بلایِ شیرین. بنویس آسمان بگویم مسکنِ جهان. بنویس خدا بگویم با او

سمتِ چپش، رو به او متِ یوگایِ بنفش و عزیزم را پهن کردم. نشستم. چهارزانو. گفت فاصله‌ی بین سینه تا

_باهم حرف بزنیم کمی. +بزنیم. در چه موردی؟ _در مورد تمایلت به به‌چشم آمدن. +مشکلی نیست. بدم نمی‌آمد به چشم

در آغوش می‌گیرم زندگیِ غم‌انگیز و نامهربان را. دستِ چپم را دورِ جسمش پیچیده‌ام و دستِ راستم رویِ سرش است.

غم در وجودم رخنه می‌کند. آسمان جهان را به بادی تکان می‌دهد. خورشید تابستان را شتابان شدید در قم پهن

غم به آرامی در وجودم رخنه می‌کند سلول به سلول صدایی در گوش‌هایم می‌گوید جهان سراسر غم است اخم به