خسته‌ام. روحی. جسمی. نگرانی‌ای روحی به جسم رخنه کرده است. شاید کسی نداند ولی من می‌دانم که جسم بهانه می‌گیرد.

می‌گوید یادداشت روزانه بنویسید. می‌خواهم یادداشت نویسی را جدی بگیرم. امروز چه اتفاقی افتاده است؟ نمی‌دانم در روزهایِ گذشته دقیقا

حس می‌کنم ساعت‌ها تفکر به موضوعاتی گم‌نام بدهکارم. دلم می‌خواهد در قطاری بنشینم و تمامِ مسیرِ قم تا مشهد را

محکم بغلش کرده‌ام. به عادت؟ خیر. به آگاهی. من بغل را چیزِ کمی نمی‌دانم، یا چیزی عادی. اینکه انسان‌ها به

_بازم از غم می‌خوای بنویسی؟ _آره. _بازم؟ _گوش کن. _هوم؟ _رفته بودم سمینار استادم تهران. _خب؟ _یه بار دیگه می‌گم.