_باهم حرف بزنیم کمی. +بزنیم. در چه موردی؟ _در مورد تمایلت به به‌چشم آمدن. +مشکلی نیست. بدم نمی‌آمد به چشم

در آغوش می‌گیرم زندگیِ غم‌انگیز و نامهربان را. دستِ چپم را دورِ جسمش پیچیده‌ام و دستِ راستم رویِ سرش است.

غم در وجودم رخنه می‌کند. آسمان جهان را به بادی تکان می‌دهد. خورشید تابستان را شتابان شدید در قم پهن

غم به آرامی در وجودم رخنه می‌کند سلول به سلول صدایی در گوش‌هایم می‌گوید جهان سراسر غم است اخم به

ظهر بود که به سول می‌گفتم من در تصوراتم از خودِ ایده‌آلم در آینده، همچنان غمگینم. و مشاورم به من

_چرا قهوه می‌خوری؟ +چرا نخورم؟ _چون تلخه. +ولی من از خوردنش لذت می‌برم. _چرا از خوردن چیزی که تلخه و