مغلوب من

از شما می‌پرسم: «از کجا می‌توان گفتگویی خوب را شروع کرد؟»

البته اگر بتوان این پست را گفتگو نامید.

به جای شما جواب می‌دهم: «بهترین شروع زمان و مکان است.»

باز برگشته‌ام به «خانه‌ی روانپویشی»ِ قدیم که این روزها «مرهم» نامگذاری شده است.

امروز دوشنبه است. روزی که قرار بود فردایش یعنی سه‌شنبه ماکت را تحویل بدهم.

من ترم دوی معماری را همین دیروز با آخرین امتحان کتبی و قرار بود فردا با تحویل ماکت تمام کنم.

دانشگاه ازاد درس می‌خانم. در قم. قم. بله قم.

این روزها موضوع جدید در زندگی‌ام پاره‌وقت کار کردن است.

یکی از علایقم بعد از دیدن سریال‌های کره‌ای پاره وقت کار کردن است.

در سر دارم پستی مرتبط با انتخاب رشته‌ی معماری بنویسم اما چون امروز فقط می‌توانم از خودم حرف بزنم، بیخیال آن می‌شوم.

خلاصه.

 

این روزها چه می‌کنم؟

بیخیال ورزش کردن شده‌ام. در هفته سه روز سه چهار ساعت به مرکز می‌آیم. شدیدن در روحیه و پیشرفت کارهایم تاثیر دارد.

امتحان‌های آنلاین را با غلظت تقلب می‌کنم. اتاقم را برای افزایش انگیزه و پذیرش با علایقم تزئین می‌کنم.

سریال و فیلم می‌بینم. و به نظم فکر نمی‌کنم.

خوره زیاد است.

چیزهای زیادی در درونم میل به بلعیدنم دارند. این روزها پررنگ‌ترین چیز در من خودشرزنشگری است.

چرا تلاش نمی‌کنی؟ چرا دست از تلاش می‌کشی؟ مگر به هدف رسیده‌ای؟ مگر اصلن تو به جایی رسیده‌ای؟ این اعتماد به نفس از کجاست؟ بیکار نمان ارواح جدت. تو هیچوقت موفق نمی‌شوی. تلاش‌هایت هیچوقت کافی نیست. بی‌فایده است به تو نباید امید داشت.

دمی عمیق می‌کشم. برای خودم چای ریخته‌ام. این روزها عادت کنترل مقدار آب را کنار گذاشته‌ام.

کمی سردرد دارم. بوی عود در مرکز پیچیده. آهنگی که پخش می‌شود مرا از خودم دلگیرتر می‌کند.

روزهای زیادی را با خودم گذرانده‌ام. عاطفه روزهای زیادی را از سرگذرانده است. اما گویی برای پذیرش خودمان یک عمر کافی نیست.

شاید باید مثل افسانه‌ی تناسخ بارها و بارها و بارها متولد شد تا بل‌اخره آنی شد که باید. خود را پذیرفت.

بارها و بارها خود را در آغوش کشیدن. بارها و بارها بحث‌ها را به صلح کشاندن. بارها و بارها بر شونه‌ی خود گریستن. کفایت نمی‌کند انگار هیچ تعدادی‌اش.

برای پذیرش خود باید تا کجا و چطور پیش رفت که بل‌اخره جواب دهد؟

 

شاید هم نباید به خود زد.

سوال این است که پس باید به کی زد؟ اگر این منم که با من می‌زی‌ام و این شخص است که مانع منِ ایده‌آل است پس باید از چه کسی خورده گرفت؟

بحث دارد از کنترلم خارج می‌شود. یک بار دیگر جمع‌بندی می‌کنیم پس.

موضوع چیست؟ من. باز برگردم به عادت سراغ اینکه چرا باید مرا بخانید؟ جواب: «شاید بخش‌هایی از خودتان را بیابید.»

این روزها بزرگ‌ترین چالش برای من منظم بودن است. دلم می‌خاهد نظمی تقریبی در هر چیز برقرار باشد. قبلن هرگز اینطور نبوده‌ام. من در تمام طول عمرم کاملن از بی‌نظمی‌ام راضی بوده‌ام. بی‌نظمی به من احساس رهایی می‌داد و برعکس، نظم احساس خفقان.

بعد از یک سال فکر کردن با نگاهی متفاوت اما این روزها نظم را تنها راه رهایی‌ام از تشنج افکار و احساس می‌دانم.

کمی هم این تفکر به من وایب دیوانگی می‌دهد. مثلن نگرانم از آن وسواسی‌های عجیب شوم. بگذریم.

 

موفق اما نیستم

 

موفق اما نیستم. هیچ نظمی حتا یک هفته هم در من ثبات ندارد. تنها نظم ثابت در زندگی‌ام گریز و پرش از نظم و اراده به بی‌نظمی و زمینگیر شدن است.

این شده است فرسایشی‌ترین جریان.

و فرسایشی‌اش برمی‌گردد به کجا؟

به همان جمله‌های قبل. سردرد به من غالب می‌شود.

مغلوب شده می‌خاهم متن را وسطش رها کنم.

از من بپرسید سختی‌اش در چیست که نمی‌توانم؟

در اینکه آسان‌ترین کار برایم نتوانستن است چون از من همین توقع را دارند.

مغلوب شده من. به سردرد و سرزنش‌ها.

حتا خودم هم از خودم توقع شکست دارم. چه توقعاتی.

بلند شو

آشفتگی پررنگ‌ترین بودنم در اینروزهاست.

نه آشفته به معنای تشویش. آشفته به معنای سردرگم بودن و آگاه بودن از این سردرگم بودن.

آتش بس اول جنگ. امروز چندم است؟ شانزدهم انگاری.

روزهاست که نوشتن را کنار گذاشته‌ام. مطالعه را هم.

روزهاست که گمان می‌کنم نوشتن، انتخابی اشتباه بوده و زمان اشتباهم سر رسیده.

نمی‌دانم کجای کار هستم یا چه می‌کنم. نمی‌دانم به سمت چه باید بروم و چه چیزی را فرا بخانم.

تنها چیزی که می‌دانم این است که باید از چیزی نترسم و از خودم بودن دست نکشم. از تلاش برای بهبود و اصلاح خودم خسته نشوم و اگر خسته شدم هم باز خودم را بازیابی کنم.

تنها چیزی که در این روزها تشخیص می‌دادم گیر افتادن در چرخه و فضایی بود که بوی آشنایی می‌داد.
سال‌های زیادی را در این وضع بوده‌ام. سال‌هایی که مدام از آن‌ها یاد می‌کنم و به آن‌ها اشاره می‌کنم.

سال‌هایی که زندگی‌ام به ذهن محدود شده بود. جسمی که چون خوناشامی خنجر خور ده و خابیده در تابوت حبس رخت‌خاب و خانه‌ای بود اما روحی که در خیال به سمت زندگی پرواز می‌کرد.

حالا ولی سال‌ها گذشته است و من باز، به لطف جنگ، افتاده‌ام. جسبیده به ذرات خاک در خانه که حتا نسیم هم به سختی به داخل راه پیدا می‌کند تا مرا جابه‌جا کند.

سری که روی بالش است و مغزی که از فعالیت و زندگی به سریال‌ها می‌گریزد.

امروز باز رفتم روی صندلی درمان نشستم و گفتم: «نمی‌دانم من نمی‌خاهم زندگی کنم.»

و او ئپرسید: «پس اینجا چیکار می‌کنی؟»

و من جواب دادم: «این حداقل کاریه که انجام می‌دم.»

امروز خانم ملاعلی به من گفت جنگجو. خب جنگجو… تعریف به حساب میاید اگر چه امروز ترجیح می‌دادم جنگجو نباشم و گفتم کاش به جای جنگجو بی هیچ تمایلی به درگیری باشم.
نمی‌دانم. حتا نمی‌توانم بنویسم. انسجام از افکار و ذهنم پریده است.

و من فقط می‌دانم که باید بنویسم.

از چی؟

از اینکه خب… همه‌ی جنگ‌ها و شکست‌ها و افتادن‌ها یک‌جور نیستند.

دردی که مرا می ‌آزرد این بود که گمان می‌کردم این افتادن، افتادن قبلی است. آن در خود فرو رفتن و در نیامدنی که در آن سال‌ها تجربه کردم.

خانم ملاعلی امروز گفت: «اتفاقات زیادی باعث رخوت و افتادن می‌شن. جنگ. از دست دادن عزیز. خیانت. ولی این، اون نیست. اینقدر ازش نترس.»

و خب. اناگار همین کافی بود تا بدانم من قرار نیست دوباره آنقدر زمان و جان خرج این زمین کنم تا بتوانم از آن جدا شوم.

گوشت و خونم با خاک نیامیخته. این، فقط دراز کشدنی است که همه درگیرش هستیم.

درست نمی‌فهمم چه می‌گویم.

شب بخیر.