ادامه بده و کم نیار

الهه نصیری امروز درباره‌ی پست قبل حرف زد و گفت که چرا پست دیگری نبوده. این پست‌ها را دوست دارد و بهتر است که ادامه دهم.

من هم برای سال بعد تصمیم گرفتم حداقل فصل اول سال مرتب این پست‌ها را ادامه دهم.

ساعت23:51. بطریِ دو لیتریِ آبِ روزانه‌ام سمت چپم است و نیم لیتری از یک‌ونیم لیترِ امروزم مانده.

افطارها این بطری را پر می‌کنم و قرار براین است که تا سحر تمام شود که به خاطر روزه گرفتن کم آب نشویم.

از امروز چه خبر؟

 

اتاق‌تکانی

 

امروز اتاق را تکاندم. وسایل‌ها را جابه‌جا کردم و زیرشان را جاروبرقی کشیدم و هرجایی که راه می‌داد را دستمال کشیدم و از اول چیدم.

فاطمه دخترخاله‌ام هم همراهی‌ام کرد.

امروز در حین اتاق‌تکانی برای هزارمین بارِ حیاتِ بیست‌وچندساله‌ام به این فکر کردم که بعضی از دور خوبند. شخصیت‌شان خوب است و می‌توانی به عنوان انسانی خوب رویشان حساب باز کنی ولی، دوستان خوبی نمی‌شوند. انگار دوست بودن و رفاقت نیاز به رفتاری عجیب دارد.

مثلن یک دوست خوب انسان خوبی در جمع نیست وقتی پای رفیقش وسط است، نه؟ منطق و این چیزها به وقت رفاقت با توجه به رفیق تعیین می‌شوند.

 

بررسیِ سالی که گذشت

 

نشستم به بررسیِ سالی که رو به اتمام است و سه‌چهار روز بیشتر از آن نمانده.

دنیا چه زود می‌گذرد نه؟

از این بخش این جمله من به شما که:

«آدم وقتی خودِ موردعلاقه‌اش را زندگی نمی‌کند، در واقع زندگی نمی‌کند.»

در بررسیِ 403 متوجه شدم که تا قبل از امسال موجود عادی‌ای نبوده‌ام. منزوی بوده‌ام و در درون خودم زیسته‌ام. زندگی و جهانِ واقعی را از دور و محو شناخته و شنیده‌ام.

آدم با شنیدن می‌تواند به شناخت درستی از چیزی برسد؟

چهارصدوسه ولی شد پلی از منِ نازنده‌ام به منِ زنده‌ام.

دختری در آمده از کمایی 25 ساله.

جنازه‌ای که به شوکی زنده می‌شود.

رنگ گرفتنِ تصویری نامرئی تا روزی با زیرورویی قابل لمس برسد.

باید به تصویر بکشمش؟

از عاطفه‌ای که نودونه درصد روز و هفته و ماه و سال را در خانه بود و می‌نوشت و با خودش حرف می‌زد تا ریسمانش به زندگی کلن پاره نشود و نمیرد، تبدیل شدم به عاطفه‌ای که در را باز کرد و در کوچه پا گذاشت و سعی کرد در دنیا قدم بردارد.

به هر در و آینه و شیشه‌ای خودم را متفاوت دیدم و به هر انسانی جهان را متفاوت.

پس چهارصدوسه به من ثابت کرد که می‌توانم عادی باشم.

برخلافِ نامگذاری‌ام در شروع 403 که داستان کوتاه بود من در این سال عادی بودن را تجربه کردم.

بماندبه‌یادگارطور، نه؟

امسال اولین کار حضوری‌ام را تجربه کردم. چالش‌های کار حضوری و کارفرما داشتن.

امسال با چالش مالی و مدیریت روبه‌رو شدم.

امسال بیش از همه‌ی سال‌ها کتاب خاندم و بیش از همیشه نوشتم. امسال بیش از همیشه با عشقی بی‌حدواندازه به خودم زیاد خودم را بیرون مهمان کردم و از هیچ خرج کردنی دریغ نکردم.
امسال توانستم بعدی را که به زن خانه‌دار می‌ماند لمس کنم. قرمه‌سبزی‌ها پختم و در کارها به خودم زور شدم.

امسال بل‌اخره نظم داشتن را تجربه کردم و مزه‌اش رفت زیر دندان و حالا شیفته‌اش شده‌ام. با نظم و برنامه روزها و هفته‌ها و ماه‌ها را پیش بردن.

امسال متوجه شدم که در هیچ رابطه‌ای ما آنقدر خاص نیستیم که کفاف کل زندگی و همه‌ی ابعاد را بدهد.

در نهایت هر رابطه‌ای محدوده‌ای دارد و مسلمن که به ابعاد زیادی دستش نمی‌رسد و جا می‌ماند.

 

فالمان برای سال پیش رو

 

برای 404 که عاشق عددش هستم چه می‌خاهم؟

می‌خاهم که در پایان سال داستانی منتشر شده داشته باشم. یا چاپی یا الکترونیکی.

می‌خاهم کل 404 را مستمر ورزش کرده باشم.

مستمر مطالعه کرده باشم.

نوشته باشم.

یاد گرفته باشم.

هفتک زده باشم.

پول پس‌انداز کرده باشم.

یادگیری و پس‌انداز اهداف اصلی هستند.

برنامه‌ام تا این لحظه برای 404 حرفه‌ای شدن است.

پس بعدی از «عادی شدن» سال گذشته، که هنوز نگذشته، می‌خاهم این سال در ابعادی که در آن‌ها تبدیل به انسانی عادی شدم، «حرفه‌ای» شوم.

پس هدف سال بعد «حرفه‌ای شدن» است.

این حرفه‌ای زیرِ بالِ خود استمرار و نظم و ثبات دارد.

می‌خاهم ابعاد مهمی که سال گذشته شناسایی و مزه‌شان کردم را در حداقلی حتمن و حتمن هرروز پیش ببرم.

باید که یک سری کارهایم در سال پیش رو حتمن هرروز حداقل یک ربع انجام شوند.

پس بعد از سالی نرمال که توانستم نیاز و اهدافم را شناسایی کنم، این سال سالی مهم و کلیدی برای درست گام برداشتن به سمتِ آن اهداف با پیش‌نیازهای مورد نیاز است.

 

خبر دیگر؟

 

امروز یک ایده‌ی جالب برای مطالعه یا آزادنویسی به ذهنم رسید. به کنجه‌ی خالیِ اتاق که سمت راست روبه‌رویم است نگاه می‌کنم و می‌پرسم: «نظرتان است کتاب‌هایی که در طول هر سال مطالعه می‌کنم را در این کنجه بچینم روی هم تا ببینم به کجای قدم می‌رسند؟»

استاد کلانتری امروز می‌گفتند به نظرشان هر انسان سالانه به اندازه‌ی قد خودش باید کتاب بخاند.

اینطوری می‌توانم به پایان هر سال کنار ارتفاع‌شان خطی بکشم و سال را بنویسم و هرسال هرسال رشد و گذشت عمرم را نگاه کنم.

این ایده پایان این متن است؟

 

نامه‌ای به 403 عزیزم

 

ممنون از همه‌ی شیرینی‌ها و تلخی‌هایی که برای رشد به دهانم ریختی. ممنون بابت همه‌ی چاله‌ها که نردبانی نامرئی در آن‌ها کار گذاشته بودی و این نردبان به محضِ تمام شدنِ گریه‌ام و بیدار شدنِ امیدم مرئی می‌شد.

ممنون که در زندگی‌ام هستی.

تو را شاید روزی از یاد ببرم؟ نمی‌دانم.

سمینارها، تراپی‌ها، مراجعین و آدم‌هایت را ولی هرگز.

خیره به پیشانی‌ات، دست می‌کشم به پیشانی‌ام، از لمس تو محرومم

کش ساتنِ صورتی را از موهایم جدا می‌کنم. بلند می‌شوم. چراغ مطالعه را روشن می‌کنم و لامپ اتاق را خاموش. هنوز تا سحر دو ساعت راه داریم. باید بیدار بمانم. پرنده‌ها، یعنی مونی و چیکو ولی باید بخابند.

شدیدن میل به آزادنویسی داشتم که تصمیم گرفتم در سایت بنویسم. میل دارم حداقل مدتی را در این سایت روزانه‌نویسی کنم. میل پشتِ میل.

شاید بتوانم هر شب قبل از خاب پای لپ‌تاپ بنشینم و گزارش و برداشتی از روز را بنویسم.

امروز، خیلی زیاد از ربنا سپاسگزارم. پروردگار را می‌گویم. امروز حرف‌های نیش‌دار و ناراحت‌کننده در پوستم فرو نمی‌روند.

صبح میل شدیدی به خاب داشتم. نمی‌دانم چرا  روانم خسته و افسرده بود. به سختی ساعت دوازده‌ونیم از خاب بیدار شدم و شروع به جمع کردن آشپزخانه کردم تا وقتی رفتم بنشینم پای جلسه با باده، مامان زرت‌وزرت زنگ نزند که غر بزند که چرا خانه را اینطور ول کرده‌ای و رفته‌ای سراغ کارهایت.

حقیقت است یا نه؟ اینکه مادرم معتقد است من نمی‌توانم نرمال و عادی چیزی را پیش ببرم.

در جلسه با باده به این نتیجه رسیدم که من برای نشنیدن اعتراض دیگران و اطرافیانم به رشته‌ی موردعلاقه‌ام یعنی معماری، موقتن تصمیم گرفته بودم خودم و دیگران را گول بزنم و بروم روانشناسی.

سحر اما شب از این عصبی بود که چرا باده می‌تواند اینقدر در من تاثیرگذار باشد. آن‌جا بود که به دفاع از باده به این مفهوم رسیدم که، ما در همه‌ی دوره‌های زندگی‌مان افرادی را می‌خاهیم که تاثیرپذیرشان باشیم. یعنی به افرادی در هر مرحله نیاز داریم که بگذاریم روی‌مان تاثیر بگذارند.

از آن‌جایی که موجوداتی اجتماعی هستیم ارواح ننه‌هایمان، نیازمند افرادی هستیم که ما را به جامعه وصل کنند. زرت‌وزرت‌وزرت از هر کس و ناکس تاثیر گرفتن هم که خب…. چندان به مذاق آدم خوش نمی‌آید. بیدرقاصه‌ای هستی به هر بادی، یا شخصیت مستقل هم آرزوست؟

در نتیجه ما در مراحل مختلف به انسان‌هایی نیاز داریم که به عنوان برگزیده‌ای از جامعه‌ی هزاررنگ، مهر تاییدی حواله‌مان کنند. که اغلب هم افرادی را انتخاب می‌کنیم که می‌توانند، در راستای اهداف پنهان درونی‌مان تاییدمان کنند. چه اهدافِ درونی‌ای؟ شاید حتا تله‌های روانی. شاید. نه؟

بعد از انتخاب معماری اما به سرم زد ترم بعد که می‌شود برج شیش ثبت‌نام کنم. چرا؟

چون می‌خاهم تا برج شیش را متمرکز بر نویسندگی باشم.

به سرم زد در دوره‌ی خصوصیِ استاد کلانتری شرکت کنم و به کمک ایشان؟ به کمک استاد برنامه‌ای درازمدت برای خودم طراحی کنم.

می‌خاهم مدتی را متمرکز و جدی به مطالعه‌ی عمیق در اصولِ مورد نیازِ نویسندگی و تمرین در این زمینه‌ها بپردازم. و بعد؟ بعد که خیالم راحت شد حداقلی تلاش و زور را برای یادگیری‌ای موقتن غلیظ در نویسندگی زده‌ام، می‌روم سراغ معماری و سعی می‌کنم در آن غرق شوم.

امروز مطالعه‌ی کتاب «افسون‌نامه» از آرمان آرین را شروع کردم و کلی به خاطر اوستا مطلا خندیدم. نمی‌دانم انسان‌ها چطور می‌توانند گاهی اینطور باشند. البته، نمی‌دانم درست نیست. باید بدانم و حدس بزنم که هر پختگی‌ای از خامی‌ای می‌آید. و هر موجود خامی روزی نطفه‌ای یا هسته‌ای کوچک و احمق بوده که هیچ‌چیز بلد نبوده و خوردخورد شکل گرفته.

امروز بعد از یک هفته سوزِ دل برای خوردن پپرونی، بل‌اخره با سحرطلا راهیِ پیتزافروشی شدیم. به کافه یا رستورانی جدید رفتیم و خب…. من که از پپرونی‌شان خوشم نیامد.

در نتیجه؟ هوس به فجیع‌ترین شکل ممکن دق‌مرگ شد.

مگر نه‌این‌که پپرونی چون کالباس دارد و در مغزمان کرده‌اند که کالباس گوشتِ گربه‌ی مرده است زیادش نمی‌چسبد؟

یعنی تو می‌توانی چشم‌سفید باشی و گوشتِ گربه بخوری، اما نه چندلایه چندلایه در پیتزا. اوجش یک لایه. که هم مزه‌اش کنی و هم گربه‌خور نباشی.

مزاح می‌فرمایم البته.

از زیباییِ این بیرون رفتنِ چهارنفره با آقایونِ محترم اما سر زدن به دفتر شعر «مثل جوهر در آب» عباس صفاری بود.

آن موقع که خردیمش چندان از شعرهایش لذت نمی‌بردم و امشب در حین برداشتنش هم گمان نمی‌بردم که از خاندنش من یکی حداقل لذت ببرم. چون سحر شعر می‌خاست و ایرانی می‌خاست و من اصرار داشتم حتمن کتابی ببریم ولی، عباس صفاری همراه‌مان شد.

نتیجه اینکه هم سحر به شعر خوبی چنگ زد، هم من چیز جالبی را فهمیدم.

بعدِ رهاکرده‌ام. شعر.

چندماه پیش به راهنمایی دانیال مرادی این کتاب و دفتر شعر چارلز بوکوفسکی را گرفتم. «عشق».

همان موقع‌ها به نصیحت دانیال بعد از هر شعر سعی می‌کردم شعری در همان صفحه‌ی کتاب بنویسم.

کتاب را باز کردم و در انتظارِ پپرونیِ پت‌وپهنی که از خوردنش پشیمان شدم، شروع کردم به خاندن نوشته‌های خودم که قصد کرده‌ام در روزهای پیشِ رو در کانال تلگرامم منتشرشان کنم.

شوکه شدم. دوستشان داشتم.

بخش جذاب نویسندگی برای من، همیشه این است که، شاید با اعتمادی کاذب اما من از خاندن متن‌های خودم بیش از خاندن نوشته‌های هرکسی لذت می‌برم.

من که نمی‌دانم چه دیدند و چی شد که چنین چیزی نوشتند. اما وقتی می‌دانم چی شد و من چطور آن را اینطور نوشتم شگفت‌زده می‌شوم.

قربان دست‌وپای بلورینم شوم مادر، نه؟
پس من همیشه از دیدن چیزهایی که می‌نویسم شگفت‌زده می‌شوم. و به رسم استاد که می‌گوید اگر روزی انرژی‌ام بعد از کلاس کمتر از قبل از کلاس باشد تدریس را رها می‌کنم، من هم اگر روزی برسد که از متن‌های خودم بیش از خاندن متن اطرافیان لذت نبرم، نوشتن را رها می‌کنم. چرا باید بنویسم در حالی که برای خودم کیفی ندارد؟

انگار که شگفتیِ زبان را نه به وقت شنیدن و خاندن، که البته این روزها این مدلش را هم کم تجربه نمی‌کنم اما، بیش از هر مدل و بعدی من شگفتیِ زبان و نوشتن را به وقت گفتن و نوشتن تجربه می‌کنم. و اصلن علت نوشتنم همین است.

چرا؟

برایم جالب است که چطور انسانی می‌تواند دیده شنیده فکریده خانده‌هایش را اینطور بیان کند.

شعری که امروز با کمی اصلاح در کانالم منتشر کردم را برایتان بنویسم؟

در صفحه‌ی 9 کتاب آن بالا نوشته‌ام:

«نگاهم خیره به پیشانیِ توست

دست می‌کشم از پیشانی تا شقیقه‌ام

از لمسِ تو محرومم»

برای کانال دستکاری‌اش کرده‌ام و نوشته‌ام:

«خیره به پیشانی‌ات

دست می‌کشم به پیشانی‌ام

از لمسِ تو محرومم»

نظرتان چیست؟

کدام بهتر است؟

نظرتان را برایم بنویسید حتمن.

از نیمه‌شب گذشته‌ی بیست‌ویکم و؛

02:13

1403/12/22