شقیقه‌هایم، استخوان‌هایی بینِ شقیقه‌ها تا بالایِ سر که محلِ رویش مو هستند، استخوانی که از کنارِ گوش تا چانه کشیده

از تاکسی پیاده می‌شوم. مثلِ همیشه حوصله‌یِ این را ندارم که نگهش دارم و پر حرفی کنم که زمانِ بیشتری

دمی عمیق و نگاهی که به کندی این سمت و آن سمت می‌رود. می‌دانی از چه صحبت می‌کنم؟ از تنهایی

بلد نیستم دلتنگ باشم و نگویم. یادم نده. دلتنگتم، پیامی بده. دمی سنگین می‌کشم. قفسه‌یِ سینه‌ام سنگین و منقبض است.

گرمم شده است. نگاهی به اطراف می‌اندازم. هوای کافه خوب به نظر می‌رسد. همه نشسته‌اند. در آسایش و آرامش سفارششان

ناخنم را در فویلِ قرص فرو می‌کنم. با صدایِ تقی پاره می‌شود. ناخنم را که بیرون می‌کشم فویلش هم بالا

دمی سنگین می‌کشم. دوباره جملاتش را تکرار می‌کند. «بهترین زمان برایِ دریافتِ دعایِ نامیرایی بیست تا سی سالگیه. باید یه