غروب در حال تمام شدن بود و این خیابان، مثل همیشه اش در این ساعت رو به انفجار بود. صدای

_دیگه بغلش نمی‌کنم. +کیو؟ _نوزادِ دخترخاله‌امو. +چرا چی شده؟ _وقتی بغلش می‌کنم تراکم سلول‌های قفسه‌ی سینه‌ام می‌ره بالا. می‌خندد:« یعنی

خوابش نمی‌برد. قلبش شکسته بود. دوستش به دوستی دیگر گفته بود:« نمی‌دونم چه مرگشه دو روزه قیافه می‌گیره.» پتو را

آدم خاصی بود. هر وقت نگاهش می‌کردی غمی در چشمانش بود. ناخوش‌احوالی برایش عادت بود یا بازی نمیدانم. اکثر مواقع