دلم نمی‌خواهم بنویسم. کلِ روز را از نوشتن گریخته‌ام. کلِ روز را؟ کلِ دیروز و امروز را. برایِ از پا

می‌آید در یک وجبیِ صورتم می‌نشیند. سمتِ راستم. وزنش را با پاهایش رویِ پاهایم انداخته است. صورت درهم می‌کشم. با

خسته‌ام. روحی. جسمی. نگرانی‌ای روحی به جسم رخنه کرده است. شاید کسی نداند ولی من می‌دانم که جسم بهانه می‌گیرد.

می‌گوید یادداشت روزانه بنویسید. می‌خواهم یادداشت نویسی را جدی بگیرم. امروز چه اتفاقی افتاده است؟ نمی‌دانم در روزهایِ گذشته دقیقا

حس می‌کنم ساعت‌ها تفکر به موضوعاتی گم‌نام بدهکارم. دلم می‌خواهد در قطاری بنشینم و تمامِ مسیرِ قم تا مشهد را

محکم بغلش کرده‌ام. به عادت؟ خیر. به آگاهی. من بغل را چیزِ کمی نمی‌دانم، یا چیزی عادی. اینکه انسان‌ها به