در این روزهای عجیب و غریب که معلوم نیست چیکاره‌ایم و قرار است چیکاره باشیم چه کنیم؟ نوشتن را

فکر می‌کنم ویروس باشد. معده‌دردی یکهویی که هم از دانشگاه مرا کرده هم از خوشی. به تولدم نزدیک می‌شوم. سه

نوشتم مثلن شعری: می‌کوبد به نخاع مادر هزارتوی جهان را طرح دردست دارد درد و می‌نوشاند زهر و می‌گویم بزن

لپ‌تاپ را جلو می‌کشم. امروز سرشار از انرژی‌ام. چرا؟ نمی‌دانم. سعی کردم آزادنویسی کنم. صفحه‌ی وان‌نوت را در لپ‌تاپ باز