ادامه بده و کم نیار
الهه نصیری امروز دربارهی پست قبل حرف زد و گفت که چرا پست دیگری نبوده. این پستها را دوست دارد
خیره به پیشانیات، دست میکشم به پیشانیام، از لمس تو محرومم
کش ساتنِ صورتی را از موهایم جدا میکنم. بلند میشوم. چراغ مطالعه را روشن میکنم و لامپ اتاق را خاموش.
لحظهنگاری
ابر کل آسمان را پوشانده. سفیدی در همهجا پهنست. باران نمیبارد. به تخت تکیه داده، به پشتی پا چسبانده، ماهیتابهی
دیوانهوارانه
متکایی بزرگ و پهن. کمر از بالای گودی رهاشده روی آن. سر از تاج چسبیده به زمین. از بالای
منجمدشدهروح
تصور کن. سرما به استخانهاش دویده. پهلوهاش از سرما ریزلرز میروند. دندان به نکوبیدن قفل کرده. روح. روحلرزهای کل
اولین آغوشِ فیزیکی برای فیزیکم
به مفید. به فلکهاش. به برج تجاریاش. به آسانسورهای طلاییاش. به طبقهی هشت، با دو تابلویی طلایی. به خانهی روانپویشی.
«دست نزن بهش»
امروز برای اولین جلسهی این ماه رفتم باشگاه، چشمت روز بد نبیند قربانت شوم. قصد دارم از این به بعد
جنگزدهام
«تو آزادنویسیم چهارپنج خط پشت هم و تودرتو نوشتم باورشکردیباورشکردیباورشکردیباورشکردیباورشکردیباورشکردی. و بعد از چهارپنج خط نوشتم اونم باور کرده بودی.»
زندگیِ من در دستهای من. دستهای من؟
مهمترین رابطه در زندگیمان، رابطه با خودمان است. درست است؟ گاهی درست وقتی روزهاست دلخوشی که رابطهات با خودت در